Her şeyden önce,
Gülümseyeşini özledim:
asla gelmeyişini, kesik kesikliğini, içtenliğini...

Herhalde en çok,
O yüzündeki ifadeyi özledim.
Çatık kaşlarının altında, dümdüz katlanan dudaklarınla
başını dimdik tutup
uzakları izlerkenki o ifadeni...

Şimdi düşününce,
Bana bakışını özledim.
Henüz keşfedilmemiş bir bilmeceymişim gibi
- Ya da hatalı bir resim-
Anlam ararmışçasına
bulamazmışçasına
vazgeçmeyecekmişçesine
hoşuna gidermişçesine
sıkılmadan bakışını.

Sanırım biraz da,
Ellerini özledim.
Ellerimi kavrayışını,
Parmaklarımı okşayışını
Soğukluğunu,
Uzunluğunu,
Kuruluğunu,
dokunuşunu. evet dokunuşunu.
O sihirli dokunuşunu özledim.

Fakat en önemlisi,
en önemlisi -
sesini özledim:
kelimelerini,
melodini.
paragaraflarını ve noktalarını.

konuşmanı ve susmanı.
susmanı ve dinlemeni.
beni dakikalarca dinlemeni.
beni bilmeni,
beni bilmeni özledim.
sorularımı bilmeni,
cevaplarını verebilmeni,
yazabilmeni, ben bakarken
konuşabilmeni, ben susarken

beni sevmeni.
beni sevmeni özledim.
dudaklarınla
bakışlarınla
dokunuşunla
susmanla
konuşmanla

her şeyinle,
seni sevmeyi özledim.