... ama zamanın ta kendisiyse sebebi çaresizliğimin, yaralarımı iyileştirip beni diriltmesini nasıl bekleyebilirim ki bir de yüzsüzce?
Durup durup bekliyorum.
geliyorlar bekliyorum,
gidiyorlar bekliyorum,
konuşuyorlar ... bekliyorum,
alay bile ediyorlar..,
karşımda dikilecek kadar adam oluyorlar zamanla,
bekliyorum...
dokunamadan, tadına varamadan, farkında olmadan,
bekliyorum.
Yaşamımı durdurup, o eski kameramın içindeki sert, kalın, simsiyah kasedin dakikalarca süren görüntülerinden bir sahneye sıkıştırıyor, bekliyorum. Birilerinin gelip zorla durdurulan o an'dan bizi kurtarmasını ve bir kez daha çekimi başlatmasını bekliyorum. Bu defa biraz daha izlenmeye değer olacağımıza yemin ederek bekliyorum. Yalnızca bekliyorum. Sadece bekliyorum.
Ve sen yaşıyorsun. Ve sen benim üzerime belki daha bir çok görüntü çekmişsin. Belki onlar bile benimkiler kadar sıkmış seni hatta. Hatta belki, belki artık çocukça geliyor da dokunmuyorsun bile görüntülere.
Yürüyorsun, belki koşuyor, gülüyorsun, şakalar bile yapabiliyorsun bazen; elinden tutuyor, öpüyor, seviyorsun.
Ben de bekliyorum. Yalnızca bekliyorum. Sadece bekliyorum. Hala bekliyorum.
... ama zamanın ta kendisiyse sebebi çaresizliğimin, yaralarımı iyileştirip beni diriltmesini nasıl bekleyebilirim ki bir de yüzsüzce?
love*
something
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder