Zamanla inadımın biraz daha kırıldığını görüyorum. Aynada kendime daha dikkatli bakabildiğimi, zihnimdeki ben'i bırakıp gerçekteki ben'i kabullendiğimi.
Bu gece milyonlarca defa yaptığım gibi kendimle yüzleşip, yine uzak durmak isteyeceğim başka bir tatsızlık keşfettim. Korkarım en sonunda anladım ki bu takıntıdan çok sevgi'ye dönüşmüş zamanla. Oysa tam tersi olmaz mıydı insanlara?
Beni, umarsızca peşinden koşup koşup her defasında sadist bir zevk alırmışçasına ellerimle parçalamayı başardığım sevgilerden alıkoyanın, çocukça bir inat ve takıntının yanı sıra, gerçek bir kırıklık ve tatlı ekşi bir sevgi olduğunu usulca kabul ettim bu gece.
İnsan nasıl da aldatabiliyor kendini, kendi bildiği ve istediği gibi. Korkularımızdan kurtulabilmek için onları kabullenmemiz gerektiğini söylüyorlar. Peki kabullenip de kurtulamadığımız da ne yapmamız bekleniyor? Bir köşeye kıvrılıp kendi karanlığımız içinde boğulana dek yok olmayı dilemek mi? Önümüzden, arkamızdan, sağımız ve solumuzdan geçen herkesler yeterince yapmıyormuş gibi kendimize bir de bizim acımamız mı gerekiyor?
Yoksa tüm bunlarla zaman kaybetmektense bizi bizden alan farkındalığa bir an önce kendimizi bırakıp görmemiz mi gerekiyor temeldeki sorunu:
Fakat... Fakat ben... Ben kurtulmak istemiyorum ki. Ben O'nu bırakmak istemiyorum ki.
Fakat... Fakat benim... Benim kabullenmekten başka bir seçeneğim yok ki.
***
"Piece by piece, is how I'll let go of you. Kiss by kiss, I will leave my mind, one at a time."
love*
something
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder