En cok neye uzuluyorum, biliyor musun?
Ozumu kaybettigime. Evet, ozumu kaybettim ben, ne zamandir bulamiyorum. Hiclik ve her seylik arasinda, ince bir cizgide, yuruyorum, bir asagi bir yukari. Trapezci misali. Egitimsiz, acemi bir trapezci.
Kararsizliktan kim olmus? Oysa fena halde hasta eder insani. Benden iyi kim bilebilir?
Kendimizi avutabiliriz kuskusuz, elde degil diye. Cocuk kandirir gibi, tek bir maske yeter gizlemeye. Bu kadar kolaydir dugumlemesi, cozmesi sonsuz arayislar arasinda selale altinda bogulmak gibi.
Ne vakit bir arayisa girsem, o tatli melankoli iste boyle sarar bedenimi. Sorun, yoksa ben miyim? diye de asla dusunmem ben. Aklimdan bile geciremem. Ozum belki boyledir, ne dersin? Nereden bilebilirsin ki, sen hic tanimamisken beni, hic tatmak istememisken ustelik.
Korkuyorum. Senden degil, kendimden daha ziyade. Nedeni mechul - yoksa mechul mu bilemiyorum. Sadece, oyle olmasini istiyorum belki de. Yalnizlik, parcalar mi insani boyle? Hem de nasil.
Kacacak delik arar oldum bugunlerde. Senden kacmak, kendimden kacmama yetebilir mi?
Sanmiyorum. Zaten ne vakit becerebildim ki senden kacmayi? Belki bir, derken iki, uc gun olsun, asagi yukari.
Icinde caresizce saplanip kaldigim bu orumcek aginda, bastan sona iki tur atiyorum. Birinde seni bulmak icin, digerinde kendimi.
Onlar? Onlar sadece izliyorlar beni. Yeni acilmis bir galeride, yuksek fiyat bicilmis bir tablo gibiyim onlar icin. Izlerle, gunlerce, aylarca izleyebilirler hatta. Oysa asla dokunamazlar bana. Gercek anlamiyla, asla sevemezler ki beni.
Peki ya ben, kendimi? Bir tabloyu ressamindan fazla kimse sevemez kanimca. Taniyamazlar asla onun kadar. Bilemezler paletini, disariya gosterdigi renklerin altina gizli kalemlerini. Anlayamazlar asla, tam anlamiyla, nereden geldigini o firca darbelerinin, ve nelere mal olduklarini o ressam icin. Bir resim, ancak sevildiginde anlam kazanabilir, tam anlamiyla. Ancak, onu cok iyi tabiyabilmek gerekir. Ona dokunabilmek gerekir. Baska hic kimselerin dokunamadigi yerlerine, gizli kentlerine varabilmek, orada hapsedilmis zamani, yeniden canlandirabilmek, ve gerektiginde, kendi elleriyle, akisina birakabilmek gerekir.
Sen, beni kendi ellerinle akisima birakabilir misin? Bana dokundugunda, tenimin sicakligini gercekten hissedebilir misin? Sana baktigimda, gozlerimin neler haykirdigini duyabilir misin?
Ruh hastasi olmak kolay degil ki bu devirde. Eskisi gibi acimiyorlar artik bize. Gozleri parlamiyor, baktiginda gozlerimize. Yargiliyorlar sanki bizi. Adeta, sinirleniyorlar belki bize. Biz, onlarin bu yargilarini hak edecek ne yaptik ama? Mumkun mudur kurtulmak bu gozlerden? Acimiz, hafifler miydi olmasaydiniz siz? Kendi kendimize, huzur bulabilir miydik biz?
Yalan soyler miydik birbirimize? Aldatir miydik birbirimizi? Adam yerine koyar miydik?
Sever miydik?
Sevebilir miydik birbirimizi, biz, ruh hastasi, zavallilar. Sizlerden, cok mu sey bekledik?
Anlim kasiniyor, ama kasimiyorum. Biraz beklersem, belki gecer. Zaman her seyin ilaci degil miydi? Bize oyle ogrettiler.
Belkedik, bizler. Neleri bekledik boylece.
Beklemek, bedava.
Beklemek, en kolayi.
Beklemek, vazgecmek.
Bekledik...
Gecti.
Bekledim...
Gecmedin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder