Günümüz dünyasının belkide en çarpıcı sorunlarından biri olan küreselleşmeyi başlatan da yine bu emperyalist akımlar değil de nedir? Kendi kurnaz, merhametsiz, zavallı boyutlarında pozitivizm ve diyalektik meteryalizmi, cahilce sovyetler birliği ve marksist-leninist rejim ile bağdaştırarak, buna karşıt bir düşünce sistemi olan postmodernizmi, yine kendi icatları olan küreselleşme ile tüm dünyaya yayarak en küçük topluma bile empoze etmeye çalışanlar da, yine ta kendileri değil midir? Türkiyede bile demokrasiye demokrasiliğini kaybettiren dinci partilerin yönetici konumuna gelmesi de, yine büyük oranla özgürlüğün ülkesinin marifetidi değil de kimindir? Sözde liberallikle kardeş olan postmodern düşünce, demokrasinin en büyük çelişkisi olmuyor mu aslında? Teknoloji ve eşyanın egemenliğinde rahatlığa alışmış olarak tüm bunları akıllarının kenarından bile geçirmeye üşenen “modern” gençlik de rahatlarını bozarak en ufak bir ses çıkartmaya hiç niyetli görünmüyorsa eğer, ne olacak bizim halimiz? Uğruna atalarımızın ne savaşlar verdiği özgürlüğümüzün bu kadar rahat bir şekilde yok edilmeye çalışılmasına göz mü yumacağız? Üstelik de bize bahane olarak postmodernizm ve demokrasi gösterilirken? Tamamını hak ettiğimiz ekmeğin politikacılar tarafından bize yalnızca kırıntıları dağıtılırken, sessizce en büyük kırıntıyı kapmaya çalışarak kendini kurtarmaya bakan birey, ne zaman bencilliğini bırakacak? Ne zaman konuşmayı hatırlayacak? Bizi bu soruları değil birbirimize, kendimize bile sormaya korkutan bu düzen mevcutken dünyada, insanı ve insanın gerçekçiliğini ön plana çıkartmayı savunan postmodernizm nerede acaba? Ya demokrasimiz? Hangi demokrasimiz? Halifeliği aldığı yere iade ederek kurulan laik türkiye cumhuriyetine özgürlüğünü ve bağımsızlığını kazandıran demokrasimiz mi? Yoksa din tarafından sömürülerek özgürlük adına toplumumuzu daha da kısıtlamaya çalışan demokrasimiz mi? Nerede özgürlük?

Peki bunca sorunun arasında toplumun altında ezilen bireye ne olacak? Postmodernizme yenik düşmeme çabalarımızın satır aralarında biz, biz ne olacağız? “Varoluşçuyum ve bununla gurur duyuyorum! İnsanlık bunaltıdır!” diyerek sisteme, yöneticiye, topluma, birbirimize, kendi varlık ve hiçliğimize baş mı kaldıracağız? Yoksa en mesnevi çıkış yoluna mı kaptıracağız kendimizi? Ya da hiç yoktan var ettiklerimizi, umarsızca yok mu etmeye çalışacağız? Dostoyevski “Yer altından notlar” romanında “fazla anlamak bir hastalıktır” demişti. Ben? Ben hastayım. Sen, sen beni yalnızca duymayan ama gerçekten dinleyen sen, sen de hastasın. Kurtulamayacağız.